De fantasie van een kind
Op een dag vertelt je zoon of dochter over een vriendje dat helemaal niet bestaat. Voor jou heel gek, maar voor je kind heel erg belangrijk. Waarom is dat zo en hoe ga je ermee om?
Ook in je fantasie is het leuk spelen met een vriendje
Meer dan wie ook hebben kinderen fantasie nodig: het helpt vorm te geven aan hun wereldbeeld, een eigen identiteit te vinden, creativiteit en taalvaardigheid te ontwikkelen. Een denkbeeldig vriendje is geen reden om je zorgen te maken. Zo'n vriendje kan een ideaal maatje zijn: samen spelen, lachen, huilen. Het helpt je zoon of dochter bij het opgroeien. Het fenomeen duikt meestal op rond de vier jaar en verdwijnt vanzelf na verloop van tijd. Twee op drie kinderen hebben zo'n vriendje.
Meer dan eens zal je oogappel het denkbeeldige vriendje aanwijzen wanneer er sprake is van kattenkwaad. Of je kind klaagt over het vriendje: "Mama, hij zegt lelijke woorden!" Zo krijgt het fantasievriendje alle kwaliteiten toegedicht waarvan je kind weet dat die niet mogen: stout zijn, lelijke woorden zeggen, slaan, iets stelen. Op die manier tast je kind af wat wel en niet kan. Ongewenst gedrag is nog niet helemaal van het toneel verdwenen, maar het hoort niet meer bij hem of haar.
Zelfs in dat laatste geval is er geen probleem. Luister naar je kind. Het vriendje ontkennen is een stuk van de persoonlijkheid van je kind niet willen zien, wat schadelijk kan zijn. Wanneer je zoontje of dochtertje erover praat, ga dan even mee in het verhaal. Maar het is niet nodig om bijvoorbeeld uit jezelf te vragen of hij/zij mee-eet.